طرح توسعه دانشگاه تهران

طرح توسعه دانشگاه تهران در دهه 70 مطرح شد و محدوده آن در کميسيون ماده پنج به تصويب رسيد و هرگونه تغيير در اين محدوده ممنوع شد. اين طرح از نظر حدود جغرافيايي از شمال بلوار کشاورز، از جنوب خيابان انقلاب، از غرب خيابان کارگر و از شرق خيابان وصال تعريف شد. عنوان و ايده اوليه طرح با چشم‌انداز "شهر دانش، دانشگاه کارآفرين، سبز و هوشمند" قرار بود املام و ابنيه محدوده هاي اطراف دانشگاه را تملک مي‌کند، به گونه اي که برخي از ساختمان‌هاي "ارزشمند"را نگه ‌دارد و مابقي را تخريب ‌کند. اين پروژه با اهدافي مانند ساخت مجتمع‌هاي اداري، تجاري محلي را براي حضور شرکت‌هاي دانش‌بنيان و زيرمجموعه‌هاي پژوهشي کشور فراهم ‌کند که اين مجتمع‌ها در ترکيب با مسيرهاي سبز و پياده تعريف شوند. اگرچه تعريف محدوده بلافصل دانشگاه تهران به‌عنوان اراضي توسعه آتي دانشگاه مي‌تواند سياست مناسبي باشد؛ اما مسأله از آن‌جا شروع مي‌شود که به‌جاي آن‌که اين توسعه همپيوند با فضاي زيست جامعه باشد، در تضاد و در مرحله‌اي فاجعه‌بارتر، سرکوب‌گر آن شده است؛ ايده توسعه دانشگاه تهران نه‌تنها هرگونه تغيير را در اين محدوده ممنوع اعلام کرده بلکه يگانه راه توسعه دانشگاه را بيرون‌راني ساکنان باقدمت اين محدوده و جايگزين کردن فعاليت‌هاي جديد تعريف کرده است. به باور بسياري اين طرح بعد از گذشت بيش از 20 سال نتوانسته به عنوان طرح موفقي عمل کند و هنوز در مرحله تملک املاک موفق نبوده است. امروزه در فضاي اجتماعي اقشار مردم و به ويژه صاحبنظران شهري، نقدهاي جدي بر طرح مذکور وارد شده و اين طرح با چالش هاي جدي روبروست.

سری اول اسلاید های دانشگاه تهران
سری دوم اسلاید های دانشگاه تهران